خانه سردار اسعد، یا باشگاه بانک ملی، درسال ۱۲۹۲ ق ساخته شده است. ساختمان منزل مسکونی جعفرقلی خان سردار اسعد و معمارش استاد محمد معمار باشی، مشهور به بابا، بوده است. معمار باشی، معمار ساختمان موزه گنجینه نیز بوده است. این ساختمان مدتی باشگاه بانک ملی بوده اما هم اکنون فعالیتی در آن انجام نمیشود و قرار است که به موزه بانک ملی تبدیل شود. اشیای موزه را هدایایی تشکیل میدهد که از سوی بانکهای ایرانی و خارجی به مناسبت پنجاهمین سال تأسیس بانک ملی (۱۳۵۷) اهدا شده است.
خانه سردار اسعد در خيابان فردوسي واقع است .
+
نوشته شده در یکشنبه سی ام فروردین 1388ساعت 19 توسط علي روشنگر
|
|
عمارت مسعودیه در میان باغ عمارتهای واقع در محله دولت (تهران ناصری) قرار داشت. باغ عمارت مسعودیه به دستور مسعود میرزا، ملقب به ظل السلطان، فرزند ناصرالدین شاه، در ۱۲۹۵ ق، و به سرکاری رضا قلی خان (ملقب به سراج الملک) در زمینی به وسعت حدود ۴۰۰۰ مترمربع و مرکب از بیرونی (دیوان خانه) و اندرونی و دیگر ملحقات بنا شده است. آنچه که امروز تحت عنوان باغ عمارت مسعودیه باقی مانده و بیش از ۷۵ سال در تملک وزارت آموزش و پرورش (فرهنگ سابق) بود در واقع مشتمل بر نیمه غربی مجموعه، یعنی زمینی بالغ بر ۱/۵ هکتار مساحت است.
این محل از سالهای ۱۲۹۰ ق به بعد، که باغ عمارت نظامیه توسط مسعود میرزا خریداری و در آن عمارات مفصلی ساخته شد، به مسعودیه شهرت یافت. تمام کتیبههایی که بر بناهای امروز مسعودیه به چشم میخورد، تاریخ ۱۲۹۵ق را دارد و سال ۱۲۹۰ ق، که مسعودمیرزا از آن به نام سال ایجاد بنا یا بناهای باشکوهش یاد میکند، قابل رؤیت نیست. هر چند میتوان تصور کرد که بناهای موجود که تاریخ ۱۲۹۵ ق را بر خود دارند، تنها بخشی از عمارتی هستند که ظل السلطان طی سنوات توانمندی خود از ۱۲۹۰ ق به بعد در این محل (نظامیه و بعداً مسعودیه) بر پا کرده است. بناهای معروف به مشیریه و سید جوادی، واقع در بخش شرقی مجموعه، با تقدم بر بناهای دیوان خانه و سفره خانه (حوض خانه) پس از عمارت دیوان خانه و عمارت سر در اصلی (پیاده) پیش از ساختمان جنوبی آن (واقع در شمال حیاط خلوت) ایجاد شده است و تا کنون مشخص نشده است که فاصله زمانی (که زیاد هم نیست) ایجاد این عمارتها چقدر بوده است. به هر حال، تنها تاریخی که در بناهای سردر اصلی، دیوان خانه، و احتمالاً دیوان شرقی عمارت مشیریه که هر سه نام ظل السلطان را بر خود دارند، وجود دارد ۱۲۹۵ ق است.
جمع تعداد بناهای مسعودیه ۴۰ باب بوده است. با این تفصیل، هنوز مشخص نیست که محدوده مسعودیه فضای باغ نظامیه را نیز شامل میشده است یا خیر، یا این که آنچه در نقشه عبدالغفار با باغ عمارت ظل السلطان مشخص و معین شده است بخشی از باغ نظامیه بوده که ظل السلطان از نظام الملک خریداری کرده است.
ظل السلطان در ۱۳۲۷ ق به پسر خود وکالت داد که خانهاش (عمارت مسعودیه) را به هر کس که مایل باشد بفروشد.
همدم السلطنه، همسر جلال الدوله، دختر میرزا یوسف مستوفی الممالک صدر اعظم، در ۱۳۲۸ عمارت مسعودیه را به ازای ۵۰۰۰۰ تومان خریداری کرد، که در این معامله وکیل همدمالسلطنه شخص مستوفی الممالک بود.
در این سند متأسفانه چهار جهت ملک مشخص نگردیده است، ولی همان گونه که ذکر شد، از واحدهای مورد معامله در عمارت مسعودیه و خارج از آن یاد شده است. در سند مصالحهای به تاریخ جمادی الاخر ۱۳۳۷ بین همدمالسلطنه و معینالممالک (تمامی کل شش دانگ، یک باب عمارت معروف به عمارت سردرب از عمارات مسعودیه به انضمام یک باب حیاط خلوت منظم به آن و زیرزمین که سابقاً جزء عمارت بوده و فعلاً داخل عمارت مشیرالدوله شده...) چند مطلب روشن است: این که رضا خان سردار سپه (رئیس الوزرا و فرمانده کل قوا) واحدهای خریداری شده را یک سال بعد، یعنی در ۱۳۴۳ ق، به وزرات فرهنگ، اوقاف و صنایع مستظرفه هدیه کرد. در واقع آنچه امروز از عمارات مسعودیه باقی مانده و به آن معروف است بخشی است که رضا خان در ۱۳۴۲ ق برای دولت از همدم السلطنه خریداری کرد.
در یک نگاه میتوان چنین اظهار داشت که عمارات اصلی، یعنی دو بنای واقع در جبهه جنوبی (دیوان خانه و حوضخانه یا سفرهخانه) و عمارت سردر، دچار تغییرات عمدهای نشده، ولی بدنه غربی (هم جوار خیابان ملت) و بدنه شرقی (هم جوار حیاط و باغ و باغچه یعنی حد فاصل بیرونی و اندرونی) به طور کلی تخریب شده است.
عمارت مشیریه و عمارت سید جوادی نیز دچار تغییراتی شده است که بیشتر نشئت گرفته از تغییرات سلیقه زمان (احتمالاً دوره پهلوی اول در حدود سال ۱۳۱۰) است، به طوری که بازگرداندن آنها به شکل اصلی چندان پیچیده نیست. سردر کالسکه رو اصالت خود را جز در موردی ناچیز محفوظ داشته است.
در فاصله سالهای ۱۳۴۲ و ۱۳۴۳ ش، از عمارت مسعودیه برای مدت کوتاهی به عنوان دانشکده افسری استفاده شده است. دسترسی به محوطه از دو جبهه خیابانهای اکباتان و ملت میسر است. دسترسیهای اصلی (کالسکهروی قدیم و ماشینروی امروزی و پیاده) از خیابان اکباتان و دسترسیهای فرعی از خیابان ملت است.
محوطه مجموعه در اصل به دو بخش کاملاً مشخصی قابل تقسیم بوده است: محوطه شرقی که عبارت از باغ حیاط دیوان خانه و عمارت دیوان خانه بوده و محوطه غربی که توسط دیواری مشبک از بخش شرقی مجزا میشده است و به ترتیب عمارت سر در اصلی، حیاط خلوت، عمارت مشیر الملکی (مشیرالدوله) و حیاط مشیری، عمارت و حیاط سید جوادی و عمارت (سفره خانه یا خوض خانه) در آن واقع شده و در امتداد آن ساختمان آبدارخانه قرار داشتهاست.
بدنه غربی (یعنی بخش غربی محوطه) را بنایی سراسری و یک طبقه با زیرزمین تشکیل میداده که مشرف به خیابان ملت بوده است که احتمالاً در دهه ۱۳۴۰ ق، تخریب گردیده است. جای آن درخت کاری شده و نردهای محوطه را از خیابان ملت جدا میکند.
وزارت آموزش و پرورش از ۱۳۰۲ تا ۱۳۷۷ در این مجموعه قرار داشته است. هیئت وزیران در جلسه ۱۰/۱۲/۷۶ بنا به پیشنهاد وزارت آموزش و پرورش و با استفاده از ماده ۱۱۴ قانون محاسبات عمومی کشور مصوب ۱۳۶۲، تصویب کرد که حق استفاده از عرصه و اعیان ساختمان قدیمی وزارت آموزش و پرورش، واقع در خیابان اکباتان به سازمان میراث فرهنگی کشور واگذار شود.
این مصوبه در واقع براساس توافق وزارت خانههای فرهنگ و ارشاد اسلامی (که سازمان میراث فرهنگی وابسته به آن است) و وزارت آموزش و پرورش صورت گرفت و پس از انجام نقشه برداری و تهیه مدارک لازم، مجموعه به شماره ۲۱۹۰، در تاریخ ۲۷/۱۰/۱۳۷۷در فهرست آثار ملی به ثبت رسید و حریم و ضوابط آن در تاریخ بهمن ماه ۱۳۷۷ تعیین و تصویب و به مراجع قانونی اعلام شد.
عرصه مجموعه به مساحت ۱۵۶۰۰ متر مربع و به صورت زمین کشیدهای در جهت شمال شرقی جنوب غربی و به شکل ذوزنقه است. ضلع شرقی آن ۱۸۸/۵ متر، ضلع غربی۱۳۸/۵ متر و ضلع جنوبی ۸۶ متر است، با زایدهای (حیاط آبدارخانه) در جنوب غربی که چاپ خانه آموزش و پرورش در آن قرار دارد.
این عرصه به خیابان اکباتان (معروف به درب مسعودیه) از شمال (شمال غربی)، خیابان ملت (ظلالسلطان، پستخانه) از غرب، بناهای ایجاد شده در عرصه حیاط و اندرون در شرق و بناهای ایجاده شده در اراضی باغ وقفی در جنوب محدود میشود.
مجموعه دارای هفت کتیبه است که دو کتیبه در سردر اصلی، یک کتیبه در سردر کالسکهرو، دو کتیبه در عمارت دیوانخانه و دو کتیبه نیز در عمارت مشیریه قرار دارد.
عمارتهای اصلی عبارتند از:
عمارت دیوان خانه، عمارت سفره خانه (وجه تسمیه آن بر حسب قرینهای است که در کاخ گلستان و در جوار تالار سلام کاخ موزه و تالار آیینه است)، حیاط سید جوادی، عمارت سید جوادی، حیاط مشیری، عمارت مشیرالدوله، حیاط خلوت، عمارت حیاط خلوت عمارت سر در پیادهرو، عمارت سر در کالسکهرو، باغ دیوانخانه
و بناهای جدید از شمال به جنوب:
ساختمان آجری یک طبقه مرکب از قسمت کارت زنی، حراست، نگهبانی، بانک ملی، پست برق، گلخانه، سرویس بهداشتی;
ساختمان سه طبقه آجری (گزینش)؛
ساختمان سه طبقه آجری (شورای آموزش و پروش)؛
ساختمان یک طبقه آجری واقع در شمال عمارت سید جوادی (سمعی و بصری) ساختمان یک طبقه آجری ایوان دار (عکاسی و...)
انبارهای موقت، بناهای جدید یک طبقه، چاپ خانه واقع در شرق حیاط و آبدارخانه، ساختمان جنوب غربی مجموعه.
ساختمان یک طبقه آجری ایوان دار (عکاسی و...)،
انبارهای موقت، بناهای جدید یک طبقه، چاپ خانه واقع در شرق حیاط و آبدارخانهو ساختمان جنوب غربی مجموعه. |
+
نوشته شده در پنجشنبه بیستم فروردین 1388ساعت 12 توسط علي روشنگر
|
سبزه میدان از میدانهای مهم دارالخلافه تهران و در واقع میدان اصلی شهر در دوره قاجار بوده است، که به دستور امیر کبیر درسال ۱۲۶۸ ه.ق، توسط حاجب الدوله تغییراتی اساسی در بافت آن به عمل آمد و در دوره رضا شاه هم تغییراتی یافت . در حال حاضر، آب نمای قدیمی آن تبدیل به میدان چهارگوش سنگی و مغازههای نوساز و پاساژ شده است. اساس طرح اولیه از قدیم باقی مانده است، اما شکل معماری جدید را به خود گرفته است. به گفته اعتمادالسلطنه، میدان ، دروازه و دو طبقه بنا در چهار طرف آن داشت که طبقات زیرزمین آن با ایوان های سرپوشیده به دکاندارها و عطاریها اختصاص داشت. همچنین، درختان فراوان نارون و چنار، سایه صفا و آرامش و استراحت مردم را تأمین میکرد و در وسط میدان حوضی با کاشی سبز رنگ بود. پیشهوران خرده پا هم در این میدان فعالیت میکردند. سبزه میدان علاوه بر محل کسب، محل تجمع مردم در ایام محرم بوده و هم اکنون نیز هست.
از رویدادهای مهمی که در سبزه میدان آن زمان اتفاق میافتاد، اعدام مجرمان بود که باز این عمل به دستور امیرکبیر از این میدان به میدان قاپوق (اعدام قدیم و محمدیه فعلی) انتقال یافت.
میدان در حال حاضر، همان اسلوب قدیمی را دارد، البته بدون آن درختان بلند، آب نماها و مغازههای قدیمی. سبزهمیدان بعد از آن که به صورت دو طبقه ساخته شد، حجره های پایینی را دوا فروشها یا عطاریها و طبقه فوقانی را تجار به دست گرفتند. دهانه اصلی ورودی بازار به بازار کفاشها یا ارسی دوزها راه مییابد و چهار طرفش با چهار دهانه به بازار صحافها و توتون فروشها و کفاشها و خیابان جباخانه منتهی میشود.
وجه تسمیه سبزه میدان این است که در زمان سلطنت زندیه و قاجاریه محل کشت و فروش سبزیجات اهالی تهران بوده است. البته، این میدان در دوران قاجاریه، تخته پل هم نامیده میشد.
+
نوشته شده در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388ساعت 0 توسط علي روشنگر
|
